پارسی

پارسی شــــده تا عـرش هــمه وردِ زبانم
انديـشــه ي ديگـــر به زبان کـــی بتـوانم 

بر رگ رگِ جـانم شـده پـيـوسته فروزان
مـــادر بزبان تا کـــه نهاد شـيــره ي جانم 

ميـراثِ نياکان ِ من اســت اين دُرِ شهـوار
پاســداريی فرهــنگ کـــنم تا کــــه تـوانم

بلخی که شده شعله ی افسونگرِ هر عشق
آتـش به جهـــــان در زده از راه ي زبانم

از حرفِ دری سينه يی يارو همه رنگـين
تا گــــوشـه ي ديگــر فــتادســـت سُـــنانم

با لــفـظ دری، جلـــوه ي پارسی نويسـان
پـيوندِ خــدا خـورده بهر صفـحه ي جــانم

اي شـحـنه مکـن رهزنی فرهـنگ ميازار
پارسـی شــده داروغـــــه ي روح ُ روانم 

حــاسـد، گــهرم با سـرِ سـر نيـزه میازار
کـــاین اســـت نشـــانی زبلــنديی نشـــانم

جـــز اين دريی پارســیُ پارســی گــويی
انديـشــــــه ي ديگــــر بزبان هــيـچ نرانم

دانش شـده دانشــکده ي اين گل ِ پُر رنگ
دانشــجوُ دانشـــگه ي اين خِــطه جـــهانم 

اشکوفه ي دری چه بود؟ جلوه ي پارسی
اين اســـــت بلــــندا نشـــــانی زنشـــــانم

والايـی فــرهـــنگِ مــن آرايـش ِ تو نيـز
صــد نکــــته بيـاموز ازيـن طــرزِ بيــانم

فردوسیُ جـــامی کــند هـم غــالـب ُ بيدل
تا عـــرش نگــــهداريی هــر بيــتِ روانم

فرید طاهری بهمن ۱۳۸۶، سانفرانسسکو